Wiem, słowa nic nie znaczą, bo to tylko słowa. Zawsze wierzyłem, że słowa mogą jednak coś znaczyć, że przenikają nas, że odpowiednimi słowami możesz zalinać rzeczywistość. Wiem, nie mogę. 

Słowa łatwo jest mówić. Wcale nie. Mi to nigdy nie przychodziło z łatwością. Czasem wiem co powiedzieć, ale tego wypowiedzieć nie potrafię. 

Czyny, nie zawsze, ale mają fizyczny wpływ na rzeczywistość. Czyny są trudniejsze. Trzeba czekać czasem długo aż zadziałają. Chce czynić, ale to nie jest łatwe, a ja nie jestem cierpliwy, więc robię mały krok i mówię. Tak, żeby ustawić się w dobrym kierunku i zacząć nabierać rozpędu i czynić. 

Jest we mnie bardzo dużo dobrej woli. Wiem to tylko słowa i one nic nie znaczą, ale skoro nie znaczą, to czemu słowa "miłość nie wystarczy" tak bardzo bolą?

To wszystko tylko nic nie znaczące słowa, prawda?

Cisza w eterze. 

Jestescie juz troche ciekawi jak moj dziadek przekonal moja babcie zeby byla z nim i tylko z nim na zawsze? Otoz uzyl bardzo prostej metody, mianowicie nie dal jej innego wyboru. Wzial swoj rewolwer (a mial rewolwer i bagnet(ktory mam teraz ja) i na broni sie znal, bo byl w AK) i zalozyl sobie baze przed jej domem. Tak uzbrojony wszystkich konkurentow przepedzal. Babcia szybko zorientowala sie, ze albo wyjdzie za psychopate albo zostanie stara panna... i zyli dlugo i szczesliwie. I razem.

Może sam jestem sobie winien, że znów tu jestem, a może to nie zależy ode mnie, a może to coś zupełnie innego, czego pomimo powtórki nadal nie widze. Nie chciałbym tu zostać, bo zupełnie mi się to miejsce nie podoba(właściwie dużo się tu nie zmieniło - graja ta sama muzyke i wystoj prawie ten sam. Towarzystwo tez to samo.), ale jeśli bedzie trzeba to zostanę. 

Nie wiem tylko jak sie do calej sytuacji ustosunkowac. Plynac z pradem czy pod, a moze w ogole wyjsc i stanac obok.

Ech, nie tak to mialo wszystko wygladac. I love it when a plan comes together...